De Vloek van de Farao

De veelgehoorde kreet in Egypte waarmee bedoeld wordt, de dunne, de racekak of gewoon netjes diaree. Sinds ik hier kom en inmiddels een half jaar woon heb ik natuurlijk wel een keer de vloek over me heen gehad. Normaal had ik altijd de eerste dagen wat last van 'de dunne', eenmaal was het ernstig, met krampen en een paar dagen verplicht direct contact met een toilet op zeer korte afstand.

Enfin, je denkt dan zo dat je als je inmiddels ruim een half jaar hier woont en al een jaartje of 7 tot 8 in aanraking bent geweest met de microben, bacterien, amoeben en wat er ook allemaal in het water, de lucht en de omgeving rondspookt dat je lichaam wel weerstand heeft opgebouwd tegen aanvallen van deze aard. Nou, mooi niet dus.

Toen mijn vriendin Sophie een weekje over was begon het al spannend. Ik ging haar uiteraard ophalen op de luchthaven en stond aan de deur of ik haar kon zien. Hier staan de deuren van het luchthavengebouw wijd open met daarbij wat veiligheidspolitie. Ik vroeg aan een van deze jongemannen of ik naar binnen mocht, waarbij ik het antwoord natuurlijk wel wist, 'nee'. Enfin toen ik Sophie had gezien en haar aandacht had kunnen trekken door haar naam te roepen liet ze mij de sloffen sigaretten zien die ze zojuist in de duty-free winkel in het luchthavengebouw had gekocht en vroeg of dit de goede waren. Dat waren ze dus niet, ze had de lange slof met kleine pakjes, terwijl mijn voorkeur uitgaat naar de lange in een meer vierkante slof. Toen ik haar dat dus probeerde toe te roepen meldde de politieman: 'een dollar'. Razendsnel liet ik mijn hersens over deze mededeling gaan en vroeg hem toen of ik het goed begrepen had dat als ik hem een dollar gaf dat ik binnen mocht. Volgens mij was en is het streng verboden. Maar goed, in dit land kan (bijna) alles voor geld. Ik had natuurlijk geen dollars bij me en mijn kleinste briefje in ponden was 50, dat vond ik een beetje te veel dus bedacht ik dat Sophie wel dollars had en vertelde de man dus dat ik ze niet had, maar mijn vriendin wel en dat ik bij haar een dollar zou halen en die aan hem zou komen brengen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik liep quasie op hem af en frommelde het briefje in zijn handen, zoals je dat hier doet als je betaalt voor iets wat eigenlijk niet mag. Je leert dat soort dingen als je hier wat vaker komt. Anyway, ik terug naar Sophie, en samen gingen we naar de duty-free winkel om te proberen de sloffen om te ruilen. Nou, dat ging dus niet, de verkoper wist te melden dat ze in het systeem stonden en dat hij dat niet kon veranderen. Maar de douanemeneer zei toen dat wij er rustig nog 4 konden kopen dus zo gezegd zo gedaan. Toen we bij de douane meneer kwamen vroeg hij mijn paspoort. Ik probeerde hem uit te leggen dat dat weinig zin had omdat ik al ruim een half jaar hier woon en je alleen binnen 48 uur na aankomst duty-free inkopen mag doen, en bij mij was dat dus wel iets langer geleden.

Hij zocht in mijn paspoort naar mijn aankomststempel, welke natuurlijk niet te vinden was, althans niet van die dag. Toen werd het tricky, hij vroeg hoe ik binnen was gekomen..... Ik zei 'door de deur', waarop hij vroeg wie me binnen had gelaten. Ik antwoordde dat ik dat niet wist, iemand...
De hoogste baas werd er bij gehaald en ik had al spijt als haren op mijn hoofd dat ik weer zoiets onmogelijks had gedaan. Ik herinnerde me dat er Egyptenaren 3 dagen in de cel hadden gezeten omdat ze geen papieren bij zich hadden waaruit bleek dat ze in het luchthavengebouw mochten zijn. Ik zag me al de cel ingaan en Sophie opschepen met al het gedoe. Maar het liep godzijdank allemaal met een sisser af, we mochten de sigaretten houden, en de douane-meneer verplichtte me min of meer een Nederlandse vrouw voor hem te zoeken. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat dat echt niet ging. Ik moest zijn telefoonnummer noteren en toch zoeken. Toen ben ik maar heel eerlijk geweest en heb ik hem gezegd dat er niet zoveel vrouwen in Nederland zijn die het een fijn plan vinden om een Egyptenaar te trouwen. Leuk vond ie het niet geloof ik, maar ik had ook geen zin om zinloze afspraken en toezeggingen te doen.

Enfin, na dit gedoe de bagage van Sophie opgehaald en terug naar het busje wat ons naar huis zou brengen. Ook dat ging goed. Thuis de tassen opengemaakt waar bederfelijk spul inzat en ja, ja, planten en bollen. Ik werd weer helemaal verwend. Twee aardbeistekjes, die nu nog niet helemaal goed weten of ze het hier wel of niet naar hun zin hebben, twee stekken van de framboos uit Sophie's tuin, die ook moeite hebben met de verhuizing en verder ismene, phlox, begoniabollen en een pioenroos die ook niet echt enthousiast zijn neusjes boven de grond wil steken. Maar misschien heeft het allemaal wat tijd nodig. Bij de Gamma had Sophie gratis 3 hypericumplanten gekregen en ze had ook nog een stamroos gekocht. Ook deze doen het niet echt geweldig tot nu toe.

Ik had wat eten gefabriekt en na even bijgekomen te zijn en een drankje hebben we gegeten en met nog een wijntje al een beetje bijgekletst en naar bed. De volgende dag was gepland om Sophie te laten acclimatiseren en plannen te maken voor de komende dagen. We zouden de volgende dag naar El Gouna gaan omdat Margaret daar met haar auto naar toe zou gaan, konden we mooi meerijden. Zij moest naar het ziekenhuis en zou ons dan eerst op de jachthaven afzetten en ons daarna vergezellen en we zouden samen lunchen ergens in El Gouna.

De volgende morgen vroeg werd ik wakker met enorme krampen en jawel, flinke diaree. Dit bleef duren waardoor ik Margaret maar afzegde, dit ging echt niet lukken. Ik kon uiteindelijk geen water binnenhouden, naast de diaree kreeg ik ook enorme kotsbuien en soms zat ik op de wc met mijn hoofd in de wasbak waarbij het van boven en van onderen er uit kwam. Dit bleef duren en toen Margaret 's middags kwam heeft ze bij de drogist een middeltje gehaald tegen het braken en ook voor het bestrijden van de diaree omdat, als dit langer zou gaan duren, uitdroging een probleem kon worden. Het middel tegen braken hielp en 's avonds heb ik wat soep en biskwietjes gegeten.

's Anderdaags voelde ik me al een stuk beter, maar toen begon Sophie. Eerst hebben we nog gedacht aan iets van eten wat het veroorzaakte, maar achteraf bleek dat meer mensen besmet waren, met wat het dan ook geweest is. Sophie was niet zo snel weer de oude, pas de derde dag konden we 's middags naar El Gouna, waar ze ook niets gegeten heeft. De 6e dag van haar vakantie zijn we naar Soma Bay gegaan, waar we gelunched en gesnorkeld hebben en de laatste dag is zij naar Old Vic gegaan om op het strand te liggen. Ze was ondanks alles toch wel wat bijgekleurd omdat ze vaak in de tuin in het zonnetje kon liggen, ook al was ze niet helemaal in orde.

Het hele gedoe heeft haar niet een afkeer van Egypte gegeven, ze is van plan om deze zomer wat langer te komen. Een week is toch erg kort, zeker als je een paar dagen kwijt raakt aan 'de vloek van de farao'.

Hurghada, 17 mei 2005