Tja en daar zit je dan in een huis vol met dozen, van alles overal op de vloer. Ik ren van boven naar beneden, hier wat inpakken, ondertussen de computer boven in de gaten houdend, daar worden de videobanden omgezet op dvd, dit vanwege het gewicht en de porno-inspectie, daar wat uitzoeken, naar de vuilstort met een volle auto en ondertussen advertenties plaatsen op internet op de computer beneden of op reacties erop reageren..
Het is een hele operatie, waarin je af en toe niet meer weet waar je aan toe bent. Ondertussen al het nodige kwijt, een archiefladenkast, een poppenhuisje met meubeltjes, de tv-kast, een kledingkast, dit weekend komen ze de kunst- of tekeningenkast halen. Er lopen wat biedingen op spullen en o ja, een paar van de sneeuwkettingen ben ik kwijt. Die zal ik zeker niet nodig hebben .........
Na nogal wat warme dagen eindelijk weer wat frisser weer, is
wel prettig als je zo bezig bent. Auto's vol met oude kasten, oude computers
van zoonlief, troep uit de schuur, wat een mens toch zo al niet verzamelt.
Beneden de stellingen leeggemaakt, de boeken die ik wil houden ingepakt en
er staat een stapel om naar een vriend te gaan. Die houdt nogal van SF en
dat neem ik niet allemaal mee.
Bijna klaar met de fotoboeken van mijn zoon, ook zo'n klusje, 7 jaar geen foto's meer ingeplakt en nu moest dus alles uitgezocht en ingeplakt worden. Kwam ik erachter dat uit zijn ziekenhuisperiode ik wel de negatieven had, maar geen foto's had laten afdrukken. Weer wat later kwam ik mijn dia's tegen (o jah, die had ik ook nog) waarvan er ook nog een stel van moesten worden afgedrukt voor in zijn albums.
De definitieve reis is geboekt en de katten gaan mee in het ruim helaas. Maar ik hoef niets extra's te betalen. Bij Martinair of Transavia vroegen ze 100 euro per kat, en dan ook in het ruim. Het wordt de 23e september. Ook nog een heel gedoe, want die laatste dag moet ik nog in het huis slapen en zijn, met de 5 katten, tot we naar Schiphol gaan, daarna moeten anderen de laatste dingen doen. Effe anders dan met een binnenlandse verhuizing. Zelfs toen ik van Nederland naar Belgie en weer terug verhuisde kon je toch nog wel dingen doen in je oude huis. Nu dus echt niet.
Het ging allemaal anders. Nadat Sky Isra me tot 3 x toe had
bevestigd (op papier) dat de katten meekonden, bleek bij navraag in Egypte
dat er helemaal geen dieren in het ruim vervoerd konden worden. De captain
kon de luchtdruk en temperatuur daarvan niet regelen. Er ontstond enige paniek
bij mij en ik heb vrijdags na aankomst direct met Sky gebeld. Het duurde een
paar weken voor ik (na dagelijks gebeld te zijn dat ze nog niets wisten) eindelijk
te horen kreeg dat de temperatuur toch geregeld kon worden en tussen de 17
en 20 graden zou zijn en ook de luchtdruk zou normaal zijn.
Helaas, een paar dagen later kreeg ik te horen dat het toch niet zo was en
of ik dan niet een lijnvlucht kon nemen........
Ik zei dat dat helemaal niets was, ten eerste omdat je dan een overstap moet
maken en je minstens 5 uur moet wachten in Cairo (niet bevordelijk voor de
katten dus) voor je in een volgend vliegtuig naar Hurghada kan.
Of ik dan niet aan 3 andere passagiers kon vragen of zij een kat op schoot
wilden nemen. Ik vroeg die dame of ze zich daar werkelijk iets bij voor kon
stellen. Ik zag het namelijk al helemaal voor me, iedereen die nee zegt en
dan sta ik daar met 5 mandjes met katten. En dan?
Het heeft tot 3 dagen voor vertrek en een heleboel telefoontjes,
getouwtrek en stress geduurd voor ik eindelijk te horen kreeg dat ze mee mochten
in de cabine in 3 tassen, dus 2 tassen met 2 katten en de dikste in een aparte
tas. De aangeschafte 5 plastic kooien heb ik aan het asiel geschonken (een
was nog niet in elkaar gezet) en voor het vervoer in de cabine heb ik 2 tassen
gekocht met kooiconstructie (65 euro per stuk) en de reistas voor de enkele
kat had ik al.
Dat was dus dan eindelijk toch geregeld. Nu de vracht nog.
Inmiddels besloten dat ik zelf inpak, het laten doen door een verhuisbedrijf is toch echt wel erg duur. Het scheelt iets van 2000 euro uiteindelijk. Wordt ook wel een operatie, dan komt er hier een container te staan voor de deur en die moet ik dan (met hulp als het effe kan) inladen. Alleen het ding staat wel anderhalve meter van de grond. Dus dat wordt werken met planken, want op trappen met dozen lijkt me niet zo'n fijn plan.
Het gaat allemaal niet van een leien dakje, eerst zou de vracht
op vrijdag worden opgehaald, maar toen kreeg ik het bericht dat het maandagmorgen
werd. Dat vond ik op zich wel prettig, dan had ik nog een heel weekend om
verder te pakken, het waterbed leeg te maken en in te pakken enzovoort.
Op maandag kreeg ik echter het bericht dat het dinsdag zou worden, maar 's
middags zouden ze alvast wat op komen halen, een bus van Cleve was toch in
den Haag en had nog wel wat ruimte over. Voor dinsdag had ik een jongeman
ingehuurd die een halve dag vrij had genomen, waarvoor ik hem betaalde. Mijn
rug en rechterheup waren inmiddels op.
Maandagmiddag om 5 uur kreeg ik eindelijk te horen dat de katten
meekonden in de cabine.
Ze zouden om half 10 komen, maar wat er gebeurde, geen bus, niets. Om half
11 maar eens opgebeld naar Cleve waar men er ook niets van snapte. In verband
met de staking van het havenpersoneel in Rotterdam was er dus een puinhoop
geworden van alle planningen en helaas ik zou die dag niet geholpen kunnen
worden, maar geen nood, er zou woensdagmorgen (nota bene 1 dag voor vertrek)
een bus met aanhanger komen, de chauffeur zou meehelpen en er zou zelfs iemand
extra meekomen om de vracht in te laden.
Inmiddels kon ik geen kant uit met de rest van het huis, alles moest leeg en schoon, maar omdat de hele benedenverdieping vol stond kon ik weinig. Balen dus. Maar goed, niets aan te doen. Op woensdagmorgen werd er aan de deur gebeld. Ik deed open en een manspersoon vroeg mij of ik een 40-voets container had besteld. Ik zei hem dat ik me daar niet van bewust was, dat ik wel vracht had die naar de haven moest, maar dat ik in de veronderstelling was dat dat met een bus en aanhanger ging gebeuren. Niet dus. De chauffeur vertelde dat hij de vrachtwagen aan de grote weg had staan omdat hij eerst eens wilde kijken of de container wel de wijk in kon. Het wijkje waar ik woon is een doodlopend gebeuren dus hij kon daar niet keren. Hij vroeg zich af of hij uberhaupt wel de wijk in kon met alle bomen, auto's en bochten. Uiteindelijk is hij achteruit de straat in komen rijden en stond er een gigavrachtwagen voor mijn deur.
De chauffeur had echter geen zin om te helpen en de dozen moesten nu anderhalve meter van de grond de container in worden geladen, zonder heftruck, beweegbare laadklep, dus met handkracht (resp. rugkracht). De chauffeur vertelde ook nog dat als het te lang ging duren hij gewoon weer wegreed. Daar stond ik dan, morgen zou mijn vliegtuig gaan en ik moest het hele huis nog verder leegmaken.
Gelukkig vond ik de buurjongen bereid om tegen een financiele vergoeding ons te helpen. Hij ging in de container staan en mijn zoon en ik hebben alle dozen naar de auto gesjouwd. Zo had ik het dus niet bedacht en zo was het ook niet afgesproken. Enige punten minder voor Cleve dus. Uiteindelijk is alles erin gekomen al waren we alledrie wel kapot. Toen kon het verdere opruimen en uitruimen beginnen. Geen tijd om te zitten, of te relaxen. De klok liep door.
wordt vervolgd....
Warmond/Hurghada, september 2004