Wij Nederlanders hebben wel eens de gewoonte om te klagen, te
zeuren. Nou vanavond zat ik daarover te denken; klagen over het weer?
Het is hier bijna onafgebroken saai mooi weer, soms te mooi om waar te zijn,
altijd die zon, iedere morgen weer die zon.............
Klagen over benzineprijzen? Nou ja, een tank vol voor nog geen
tientje, kun je ook echt niet over zeuren he?
Klagen over sigarettenprijzen? Ik koop een slof voor 100 pond, op dit moment
omgerekend nog geen 12,50 euro.
Ja, klagen. Ok, die werklui die niet op komen dagen of te laat? Je raakt er wel aan gewend ergens, ik vermaak me ondertussen wel, ik zit niet echt meer te wachten, als ik ze bel en ze nemen de telefoon niet op of die staat uit, ach, ze weten ook wel dat ze fout zitten, alleen dat is lastig voor ze om toe te geven. Het is altijd makkelijker om een ziekte voor te wenden, van henzelf, een na familielid of de buurman die zo nodig niemand anders had om hem te verzorgen of naar de apotheek te gaan. Hier wonend ken je de verhalen van vaders, moeders, oma's en opa's die blijkbaar iedere keer weer opstaan uit de dood, want regelmatig zijn dat redenen waarom ze niet van vakantie terugkomen of niet op hun werk verschijnen.
Wennen doet het nooit vrees ik, in Nederland heb je die bruggen
die altijd open staan, wegversperringen die plotsklaps je afspraken in de war
sturen, hier is dat allemaal wat lastiger dus nemen ze de telefoon gewoon niet
op, soms dagen niet en als je ze dan belt is het van ja, sorry maar.............
ik was echt ineens heel ziek, of mijn vrouw, mijn kind, mijn moeder, of noem
het maar op.
Grappig is dan wel als je dan niet meer verwacht dat ze komen, kan zomaar een
paar dagen later zijn, onaangekondigd uiteraard, staan ze op de stoep. Mocht
je dan het lef hebben om niet thuis te zijn, dan kun je nog verontwaardiging
ten deel vallen, zo van; 'Madam Andree, I am at your villa'. "Yes",
antwoord ik dan, "you should come the day before yesterday". Yes madam
Andree, I was sick (of zijn moeder, kind of wat dan ook), but now I am at your
villa". Als ik dan dus duidelijk maak dat ik niet thuis ben en ook niet
van plan ben om acuut naar huis te komen zijn ze vaak nog verontwaardigd ook.
Het is ergens wel grappig, want wat ik dan nu doe is een afspraak maken zo van, ik ben er over een uur, en vaak blijven ze dan gewoon bij het huis wachten. Dat uur kan ik dan ook wel met een korreltje zout nemen, dat doe ik ook rustig om hen te laten merken dat ze denken met mij te kunnen spelen, maar dat ik hun spel ook doorheb. Anyway, beter er zo mee omgaan dan je continue boos maken, payback voelt altijd wel prettig.....
Van de week bracht mijn vroegere buurvrouw weer een koffer vol
heerlijkheden. Het overgewicht was ongeveer meer dan de waarde van de boodschappen,
maar ok, ik heb er van genoten en nog dagelijks. Trouwens de komende tijd nog
steeds want er ligt van alles in de vriezer. Ook de poezenkinders zijn weer
helemaal blij, de zakjes uit Nederland zijn nog steeds favoriet, al hebben we
hier inmiddels toch wel weer het nodige aan dierenvoedsel.
De schoonmaaktrip in de Witte Woestijn was weer geweldig, ook de oase-reis daarna die ik samen met een vriendin heb gedaan was een hele belevenis. Als ik weer tijd vind dan zal ik er over schrijven en foto's plaatsen. Er zijn ook nog verhalen en foto's van Sakarra, de stappyramide (op dit moment in de renovatie), het museum van Imhotep, een pyramide waar we wel in mochten en nog andere bezienswaardigheden. Ook het Tahrirplein waar op dat moment nog steeds gerommel was, het museum van Cairo, altijd weer een feest en allerlei gebeurtenissen hier in Hurghada. Van de week nog een schoonmaakduik gemaakt, dat wordt waarschijnlijk een wekelijks vrijdaggebeuren, georganiseerd door de Rangers van de Rode Zee, de tuin met alle ontwikkelingen, het nieuwe terras. Er gebeurt zoveel en ik heb het zo druk met van alles en nog wat dat ik vaak niet aan schrijven toe kom.
Het blijft.............
Never a dull day in Egypt
22 mei 2011