We hebben hier het een en ander meegemaakt, het voelt ergens wel
bevoorrecht om zowaar op je oude dag in een land te wonen waar een (voorlopig)
succesvolle revolutie heeft plaatsgevonden.
Ik kan je vertellen dat als je ooit een depressie krijgt, het een goede remedie
is om in zo'n turbulente periode jezelf staande te houden. Nou heb ik natuurlijk
een speciaal extra dingetje, ik ben contactpersoon voor de Nederlandse ambassade
en in geval van gedoe, ernstig gedoe, ben ik verantwoordelijk voor het evacueren
van de Nederlanders hier.
Dat heeft zo wat omhanden. Al jaren probeer ik de Nederlanders hier ervan te
overtuigen dat het echt wel handig is om je te registreren, zodat, in geval
van nood je bekend bent bij de ambassade en we dus rekening kunnen houden met
iemand. Maar natuurlijk, jarenlang hebben mensen mij gezegd, nah, ik hoef niet
op die lijst, ik ga toch niet weg, of, nee, ik heb er geen zin in dat ze mijn
gegevens hebben. Allemaal goed, maar in ene wilden al die diehards toch wel
op de lijst. Want ja, je weet maar nooit.
Anyway, zonder internet, zonder beltegoedkaarten, met een landlijn
die alleen maar binnen Hurghada werkt en met een sateliettelefoon die het niet
deed, was het wat gecomliceerd. Gelukkig had Orange Cafe, als een van de weinigen
in heel Egypte internet, via een proxy. Op de zondag na de vrijdag van woede,
heb ik een bijeenkomst georganiseerd voor de Nederlanders hier. Er was ook een
zwangere actrice die mij ook al gebeld had vanaf de luchthaven waar ze tickets
kon kopen, maar ja dat werkt hier zo niet. Ik zag die muts ook nog op tv, ze
had nogal wat commentaar en ronduit leugens, maar ja, ze had haar 20 mintuten
gratis belangrijkheid. Zij was ook de eerste die, toen ik uitleg gaf aan de
Nederlanders hier, mij in de rede viel met haar vragen. Dat heb ik afgekapt,
Verder werd ik door de pers in Nederland belaagd, ik heb hen verteld dat ze
gewoon op moesten houden met hun negatieve berichtgeving, want immers, hier
in Hurghada was er feitelijk niks, of niet veel aan de hand.
Maar goed, het is echt een uitstekende antidepresiva, zo'n revolutie.
Vandaag, straks, krijg ik voor het eerst een automobiel in Egypte. Een klein schattig blauw autootje, geen idee wat voor merk, ik ben niet zo merkvast. Het is gewoon een lief dinkie. Een vriendin van me is (terug) vertrokken naar Nederland en toen ze afscheid kwam nemen vroeg ik wat ze met haar autootje deed, want hij is schattig blauw en, gezien het feit dat ik eigenlijk niks met auto's heb, en ik ook nooit zo'n vreselijke behoefte had hier aan een mobiel, werd ik eigenlijk wel een beetje verliefd op dat ding. Uiteindelijk ga ik haar/hem/het dus huren. Voor een leuke prijs, vind ik dan toch.
Voor het eerst in mijn leventje hier ben ik dus niet meer afhankelijk
van anderen met een auto, van taxichauffeurs waar ik inmiddels aardig mee uit
de voeten kan, ik bepaal de prijs en als ze het er niet mee eens zijn is dat
hun probleem, dus een nieuwe periode in mijn leven is aangebroken.
Aangezien ik hier ook bezig ben met straatkatten te laten sterliseren en castreren
is dat wel handig, want ik heb het uitgerekend, per kat kost me dat iets van
50 pond aan taxi's, daar kun je hier je tank mee volgooien ongeveer. De benzine
kost hier iets van 20-25 eurocent per liter.
Wat wel moest gebeuren, de andere helft van de poortdeur moest open, die was dus al jaren eigenlijk niet meer in gebruik, alle planten moesten verschoven, want inmiddels is mijn entree eigenlijk een soort van plantenterras en whatever dingen. Eigenlijk wel plezierig als je een must heb om dingen te doen. Ik ben nogal van de luie af en toe, omdat ach, als het vandaag niet gebeurt, dan morgen of volgende week of volgende maand. Ik was een beetje aardig depressief het laatste half jaar. Er waren zo wat familiedingen die me niet in de kouwe kleren zijn gaan zitten, en Clousseautje, een van de katten die ik al 12 jaar had was verdwenen nadat ik in Nederland was, allerlei reizen die niet doorgingen, kwaaltjes, gedoe, het was gewoon een kloteperiode.
Maar, wat ik al zei, de revolutie hier was een uitstekende antidepressiva. Het huis is nog een beetje een panzooi, ook dat komt wel in orde, het is ook wel prettig ergens als je je niet meer ergert aan rommel. De poetsers komen iedere week, dus schoon is het wel, maar ik heb niet zo'n zin om dingen op te ruimen, te organiseren, het komt allemaal wel weer een keer. Heerlijk, dat niet-moeten.
Douggy is in de afgelopen periode een paar keer door een vreselijke kater hier in de buurt aangevallen, zodanig dat ik iedere dag bij de dierenarts zat in het begin en ............. heel afschuwelijk................ hem antibiotica-injecties moest geven, maar nadat hij dus ook Clousseau eerst had toegetakeld, Douggy twee keer en ook Saphir heb ik bij Blue Moon (het plaatselijke dierenasiel) een vangkooi gehaald en je wilt niet weten hoe ik me voelde toen ik die kater in de vangkooi had. Hij heeft geen ballen meer en volgens mij heeft hij een aardig trauma overgehouden aan zijn ervaringen in mijn tuin dat ik hem sinds zijn chop off en release, niet meer in de tuin heb gezien. Ik hou van dieren, maar dit beest mocht van mij eigenlijk wel een spuitje voor de eeuwige jachtvelden, alle katten in de buurt heeft hij toegetakeld. En ja, iedereen die hem zag vond dat hij echt een rotkop had. Zelfs de dierenarts was bang van hem.
Nu ben ik bezig bij Orange Cafe om daar de katten te vangen en te laten castreren/steriliseren. Er zijn er al een stuk of 5 geweest, eentje zit nu al een tijdje bij de dierenarts, die was door een auto geraakt, waarschijnlijk de band en een lap van 20 cm of zo was rauw vlees op zijn achterrug. Die kon dus niet terug de straat op en is inmiddels een week of 3 in de kliniek, als het goed is mag hij volgende week terug naar zijn oude stekkie bij Orange.
Ik heb de henna-overkapping van het grote terras en de entree laten halen, daar komt canvas, denkelijk zal dat een stuk minder stoffig zijn, je wilt niet weten hoeveel stof en oud blad er van die dingen afkwam. Nadat ik alles weer gewassen en schoongemaakt had kregen we natuurlijk weer een zandstorm. Je kunt daar eigenlijk hier wel op rekenen ongeveer. Er zijn nu werklui bezig, al het ijzerwerk op het grote terras wordt gemenied en daarna geverfd alvorens het canvas erop gaat. Een deel van de muurtjes van de composthoop was omgevallen, dat wordt vandaag ook gerepareerd, dan kan Hazzam het ene vak weer overgooien in het tweede en heb ik weer verse compost. De grote poort moest gerepareerd, met het bezit van een auto moest de tweede helft ook open en aangezien dat hendelgedoe een beetje op zijn egyptisch was gedaan waardoor een tijd geleden de poort niet meer dichtging heb ik dat ingenieuze systeem gesloopt aangezien de pin toch ongeveer gecementeerd door zand in de grond vast zat. Evenwel nu moest dat dus veranderen. Ik krijg dus vandaag of morgen de ijzermeneer om dat te repareren alsmede de ene paal op het terras die al lange tijd geleden door roest was afgebroken. En zo zijn er nog tig klussen die gedaan gaan worden.
Nog een maandje en dan ga ik weer schoonmaken in de witte woestijn en daarna dus (als het allemaal meezit) een dag of 10 alle oases en woestijngebieden aandoen, tot onder luxor, waarna we dan vanaf Luxor weer naar Hurghada gaan. Later in het jaar ga ik naar New York en mogelijk ook nog naar Uganda om o.a. de berggorilla's te aanschouwen. Dat is ook wel een lang tripje, de oorsprong van de Nijl, watervallen, geweldige wildparken enz. enz.. Of dat dit jaar er in zit weet ik niet, eerst maar eens zien hoe de woestijntrip en New York verlopen en of ik dan nog zin heb om nog een paar weken van huis te zijn.
Anyway, er zijn zo wat dingen gebeurd en gaande, en ja, ik ben er weer. Voor al die mensen die me mailtjes hebben gestuurd en gevraagd hebben waarom ik niet meer schreef, ik had geen writersblock, gewoon een depressie.
Never a dull day in Egypt!
Hurghada, 22 maart 2011