Goed, werklui, het eeuwige gedoe. Er is een jongeman die op
Caireese wijze klussen doet, zijn eerste klus, de metalen palen en dragers
van het grote terras schuren, gronden en lakken ligt even stil, het waait
te hard om te verven. Maar geen nood klusjes genoeg. Vanmorgen aldus een lasmeneer
voor de poort en de gebroken paal van het terras. En ondanks het feit dat
ik eigenlijk geen gereedschap etc. nodig zou hebben is het toch wel anders.
De draad van zijn lasapparaat is niet lang genoeg om bij het speciale electriciteitspunt
te komen voor sterkstroom. Of ze de kabel dan door het huis mochten leggen.
Nee dus!
Of ik dan misschien dikke electriciteitskabel had. Pffff, ik heb al eerder van
die gasten gehad, normaal gezien hebben ze meters kabel bij zich want overal
zijn die punten niet al te logistiek aangeleg. Maar goed, met twee stukken van
mij kwam hij dan zo ver. Moesten ze natuurlijk weer tape hebben, want dat dan
wel, de draden worden in elkaar gefrut en niet zomaar op straat gelegd, maar
met tape enigzins beschermd. De katten heb ik voor de zekerheid toch maar binnengehaald
en er staat een brandblusser paraat. Ik mocht ook de combinatietang lenen, want
tja, een lasmeneer is geen electriciteitsmeneer.
Naast Jotun (de verf enzovoort winkel) zit een gereedschapswinkel,
daar moet ik een verffohn zien te vinden. Alle ramen en deuren worden namelijk
ook afgekrabt en dan goed geverfd, zoals het tot nu toe gedaan werd flikkerde
de verf er na een half jaar of zo weer af op diverse plaatsen. Ik heb nu een
Nederlandse schildermeneer die eind april pas kan beginnen, dus laat ik deze
klusmeneer (uit Cairo) alle voorwerk zo'n beetje doen. Hij kent het verschijnsel
van een verffohn niet, maar daar kan dan die Nederlandse schildermeneer hem
wellicht uitleg over geven.
Ik word er wel niet goed van eigenlijk dat iedere keer de bel
gaat, maar ja, ik weet dat werklui irritatie oplevert. Het zal de komende tijd
niet anders zijn.....
Ook de poetser is bezig, maar die is gelukkig inmiddels beneden aan de gang
en zal over niet al te lange tijd vertrekken. Pffff, dan is in ieder geval het
huis weer van ons. Ik wil met mijn nieuwe aanwinst de straat op!
Het viel me eigenlijk best wel mee, ik ben in Sakalla geweest, inmiddels is dat allemaal opgegraven, een aardige puinhoop, naar Jotun, vandaar naar Dahar, de Nasr Street, en ondanks dat het spits was ging het eigenlijk best prima. Mijn rij-instructeur vroeger vertelde me dat autorijden ongeveer inhoudt dat je je bedenkt dat alle andere weggebruikers gek zijn, onverwacht van alles doen en dat komt hier wel van pas. Ik heb de nodige boodschappen gedaan, verf, lampen, gereedschap, van alles wat met het klussen nodig is en het was best wel prettig zo, met een eigen auto.
Daarna even naar Orange geweest, wat ook gezellig was, daar een
biefstukje gegeten, uitstekende kwaliteit en portie trouwens en daarna de auto
weer netjes binnen de poort gezet.
Vanmorgen kwam de klussenman weer, die is met de gerestaureerde paal van het
terras bezig en de poort, die wordt ook geschuurd, geplamuurd en geverfd, het
wordt nog eens wat.
Het dak van het schuurtje wil ik dakpannen op, een volgende klus en dan kan
daarna meteen het hele schuurtje ook geverfd.
Voor aan het huis heb ik nu allemaal stallantaarnachtige lampen gekocht, ook
dat mag eindelijk wel eens op een fatsoenlijke manier aangelegd worden, en zo
zijn er dus tig klussen en klusjes te doen. De jongeman is voorlopig nog wel
even van de straat ;-).
Inmiddels een paar maanden later is het terras echt prachtig geworden, er zijn in de hele tuin en om het huis nu werkende (en mooie) lampen, mijn hele stoppenkast is vernieuwd/uitgebreid, ik heb wel besloten om het verfwerk aan het huis maar even in de zomerkoelkast te leggen, geen zin in een huis zonder ramen in deze tijd van het jaar.
Maar, wederom werklui, nu voor een heel andere klus!
Never a dull day in Egypt tenslotte
tot dusver iets van april/mei 2011